Zdolność przystosowania to jedna z podstawowych zasad ewolucji zapewniających przetrwanie. Podobnie zachowuje się sztuka - w zmieniającej się ciągle rzeczywistości poszukuje dla siebie nowych miejsc - nisz w których znajduje materiał dla samoodnowy jej sił witalnych.

Dzięki zachowaniu bliskiego związku z bezpośredniością życia sztuka jest dla nas wciąż atrakcyjna - jest (może być) terenem krytycznego dyskursu o rzeczywistości w jakiej żyjemy. Zarazem, ten sam proces zapewnia rewitalizację samej sztuki, gdyż dzięki temu nie kostnieje w formy czysto dekoracyjne, ornamentalne, tak jak to ma możemy obserwować w sztuce kultur tradycyjnych, etnicznych.

Owa witalna "zasada nowości" stanowi o specyfice sztuki świata Zachodniego. Choć w historii sztuki zachodniej już wiele razy? wydawało się, że dotarła ona do kresu swych możliwości, zawsze następowało jakieś "odkrycie". Ale tak naprawdę odkrywamy wtedy raz jeszcze ową życiodajną "zasadę nowości". Ostatnio na terenie technologii cyfrowej.

Taką niszę artystyczną znalazła właśnie Laura Pawela. Telefon komórkowy to młoda technologia i w przyszłości na pewno znajdzie zastosowanie w wielu projektach. Warto jednak pamiętać, że to Laura Pawela wprowadziła go do sztuki na tak wczesnym etapie. Inny przykład takiego przejmowania przez sztukę nisz powstających w rzeczywistości to screensavery - czyli wygaszacze ekranu, których grafikę tworzyło wielu ważnych artystów.

>Laura Pawela stworzyła pracę opartą na grafice logo i komunikatów z wyświetlaczy telefonów komórkowych. Analiza przekazywanych w ten sposób treści to osobne zagadnienie, ciekawe dla socjologa kultury, próbującego rozgryźć współczesnego młodego człowieka. Mnie bardziej interesuje ich sposób funkcjonowania w projekcie, czyli to co mówią jako sztuka. Komunikaty Laury Pawela są mniej lub bardziej osobiste. Zawsze jednak są tekstami w pierwszej osobie. Zawsze też potwierdza i uprawomocnia je jej graficzny wizerunek autorki. Zarazem jednak, są one generalizacjami, uogólnieniami.

Jak to możliwe, że coś jest osobiste i ogólne jednocześnie? Dzieje się tak nie tylko dlatego, że występując w wyświetlaczach komórek wchodzą w obszar powszechnej komunikacji, choć aspekt sztuki dostępnej dla każdego też jest tu ważny. Laura Pawela występuje w nich jako typ, charakter - Laura to każdy (każda). To co przytrafia się Laurze - przytrafia się tobie. Laura to postać kultowa. Zarazem jej realność staje się coraz bardziej wątpliwa. Może Laura to twór grupy designerów? Speców od marketingu?

Projekt nosi tytuł Reallaura - czyli prawdziwa Laura, (bądź rzeczywista, co byłoby pewną przewrotnością, gdyż pozostajemy w świecie wirtualnym). Wirtualna Laura jest więc o tyle prawdziwa, o ile ona sama jest częścią kultury w której używamy telefonów komórkowych. O tyle też szuka współczesna jest też częścią naszego życia. Laura raz jeszcze sprawdza działanie fundamentalnej zasady sztuki Zachodniej - poszukiwania nowości.

Łukasz Guzek